Ode aan de Herfst

Lieve Herfst,

Je doet het weer maar eens. Met je snijdend ochtendfris blaas je de restanten van de zomer uit mijn lijf. Mijn ogen gapen wijd en ongelovig jouw kleuren in.  Maar wanneer de koude dauw mijn tenen vangt, weet ik zeker dat jij er bent.
Op je eigenzinnige manier kondig je jouw vriend en meester, Koning winter, aan. Weet dat je niet hoeft onder te doen. Zonder jou was hij niks. Zijn sneeuw zou verbleken bij het groen van de bomen. Zelfs de late zomerzon zou zijn ijzigheid ontdooien.

Dus, alsjeblieft, lieve Herfst, laat jouw krachtig loslaten op ons los, geef ons de naakte waarheid van wie wij zijn, zodat we, met Koning Winter, zuiver in onze eigen aarde kunnen rusten.

Alles is genoeg

Ik hoef nergens meer te zijn
Alles is genoeg
Geen streven, geen dromen, geen doelen
Geen boven mezelf uitstijgen,
want wie is dan mezelf
en wie ben ik?
Dat zou alleen gespletenheid veroorzaken
Zoiets kan ik me niet veroorloven
in deze tijd van stabiele eenheid
en alles dat genoeg is
Nergens hoef ik meer te zijn
Ik ben genoeg

alex-42266-unsplash

Hatelijk aantrekkelijk

Ik vind je hatelijk aantrekkelijk

Jij
Met je veel te jonge gezicht
en forse spieren

Die niet wijkt
voor mijn onzichtbaar spel
van welles-nietes

Die toelaat
in mijn irritante bochten
van gedachten en gemoed

Jouw lichte voeten
dansen
mijn ogen uit

Jouw leger van onschuld
beledigt mijn wrakkig hart

Verzamel jouw troepen

Trek naar het land
waar de zon de aarde nog raken kan
waar oorlogen nog te winnen vallen

Ik heb niks anders voor je
dan de haat
die je aangetrokken hebt

Zo Zonder Jou

Overvallen door
Mooi verdriet
Ik, die van tranen geniet
zodra ze een verhaal vertellen
Een verhaal belangrijk genoeg om gehuild te worden
Druppels van Hartstocht en Afwezigheid

Het ontbreken van volledigheid
ongedeelde stukken zaligheid

Rollend over onbeminde wangen
opgevangen
grond die jouw voeten niet betreden zullen

eenzame liefde, zo zonder jou

verhaal huilt zo, zonder ons

Liefdesimpressie

Onbeschrijfelijk Leven
Danst op Ritme van Vogelpoten
die Wintergoten doorlopen

Schuif, lief Leven
vanuit mijn Hart
tot in mijn Vingerkoten

Mijn Huis huilt
Onbeschaamde Tranen
van vol Thuiskomen

Vertrouwde Blik
Weerkaatst in Elementen
die mij niet toebehoren

Onverdroten Gaten
van mijn Ziel
die met het Leven onderarms
de Liefde tonen

Lang zal ze leven…

Morgen wordt mijn dochter tien
Neen, ik krijg haar niet te zien

De dag dat ik je scheiden zou
wist ik zeker dat ik dit niet wou

Toch gaat het als jij denkt ‘het moet’
Maar weet je hoezeer mijn hart nu bloedt?

Ach, wat moet je met ‘normaal’
we spreken een volkomen andre taal

Jij verstand, ik het hart
schijnbaar samen, maar apart

Onze buik heeft nooit gesproken
door onwetendheid gebroken

Mis ik haar nu morgen maar
Maak jij dan haar ontbijtje klaar?

Zing je morgen haar verjaardagslied
en vergeet je daarbij niet

haar te zeggen dat ik van haar hou
haar tien verjaardagsknuffels geven wou?

Misschien hoort ze in de verte mijn noten zweven
want hoe dan ook, morgen zing ik
LANG ZAL ZE LEVEN!